Παγκόσμια ημέρα κατά των διακρίσεων και του ρατσισμού η 21 Μαρτίου !

ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

Δε θέλω να αναλωθώ σε μια ακόμα απαρίθμηση αιτιών , συνεπειών και εύκολων προτάσεων επίλυσης. Όλα αυτά είναι χιλιογραμμένα σε γλώσσα λογοτεχνική, κοινωνιολογική ,ψυχολογική, νομική κ.λ.π.

Προτιμώ να εκμυστηρευθώ τις σκέψεις μου και των συμμαθητών μου. Μορφή εξομολόγησης που άλλοι θα κρίνουν ως απλοϊκή, άλλοι ουτοπική όμως σίγουρα ειλικρινή.

Τι είναι λοιπόν ρατσισμός ; οι διακρίσεις εντελώς απλά και λιτά. ΛΑΘΟΣ ! Διακρίσεις υφίστανται διαχρονικά σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής και αναπόφευκτα ίσως. Μιλάμε βέβαια για διαφοροποιήσεις ,απαραίτητες νομίζω για να συμβιώνουμε ειρηνικά και δημιουργικά . Η έλλειψη ομοιομορφίας χαρακτηρίζει την ίδια τη ζωή . Η διαφοροποιημένη αντίληψη, ερμηνεία, έκφραση και συμπεριφορά είναι γνώρισμα των ανθρώπινων κοινωνιών και μάλιστα των δημοκρατικών . Όχι όμως και ο ρατσισμός, γνώρισμα φθηνής και μίζερης λογικής. Πρόκειται για τη διαφοροποίηση που μετατρέπεται σε διάκριση σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο για να φαντάζει η ανωτερότητά μας έναντι της κατωτερότητας του άλλου ,του ξένου , του ανοίκειου. Η πολιτική ως εφαρμοσμένη τακτική και εννοούμενη ως δύναμη και εξουσία ,εξυπηρετεί σκοπιμότητες ομοιογένειας και όχι κατ’ ανάγκη ισοτιμίας., επιστρατεύοντας κάθε μέσο . Φοβόμαστε κάποιον ; τον μειώνουμε. Απειλείται η κοινωνική μας ταυτότητα από διαφορετική ομάδα ανθρώπων ; τη βαφτίζουμε κατώτερη και την περιθωριοποιούμε. Κινδυνεύει η εργασιακή μας θέση από γυναίκα ; είναι ανίκανη και ελλιπής

Επικαλούμαστε τη φυλετική, θρησκευτική διαφυλική, εθνικιστική διαφορά για να δικαιολογήσουμε φοβίες, ανασφάλειες, αδυναμίες της σκληρής εγωιστικής και απάνθρωπης καπιταλιστικής μας κοινωνίας. Όταν η οικονομία κλονίζεται , η ταυτότητα, η ιστορική αίγλη, η ομοιογένεια , η γλώσσα και η «καθαρότητα», κάθε τι που φαίνεται να τα απειλεί μας τρομάζει , μας φανατίζει και μας εξοργίζει.. Αμυνόμαστε δια της ρατσιστικής επίθεσης στην απειλή. Άνθρωποι καλλιεργημένης κριτικής ικανότητας διαισθάνονται αυτή την πραγματικότητα στο σχολείο , στους χώρους εργασίας, στον τρόπο λειτουργίας των Μ.Μ.Ε. , στο χώρο της τέχνης, στις γειτονιές. Το μικρόβιο παρασιτεί , τι μπορούμε να κάνουμε; Εμείς ίσως μόνοι μας όχι πολλά Τα συστήματα και οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη .Απαιτείται η εξασφάλιση των προϋποθέσεων όπως η ασφάλεια η καλλιέργεια ειρηνικής στάσης, η ειλικρινής αυτοκριτική ,ο τίμιος διάλογος και ένα κοινωνικό κράτος. Χρειάζεται όμως και η αναζήτηση του νοήματος του ανθρώπινου προσώπου μας.

Η δύναμη και η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των ενηλίκων και των εφήβων που θα γίνουν πολίτες. Μιλώ για μας τους νέους ,γιατί νεότητα σημαίνει νέα οπτική , όνειρα, στόχοι , ψυχική και πνευματική δύναμη, διαλλακτικότητα και εργατικότητα. Η νεολαία χρειάζεται δυναμικό και ανανεωμένο εκπαιδευτικό σύστημα που να παρέχει γνώση, δεξιότητες , να εκπαιδεύει ανοιχτόμυαλους και ευέλικτους πολίτες, εκπαιδευμένους να προσαρμόζονται σε διαφορετικές συνθήκες ικανούς να ζήσουν ειρηνικά μέσα στην πολυπολιτισμικότητα. Ο ρατσισμός αναπτύσσεται σε άρρωστες συνθήκες και σε άρρωστα μυαλά και τα μυαλά πρέπει να είναι ανοιχτά όπως τα αλεξίπτωτα, τότε πραγματικά λειτουργούν.

Ιορδάνης Ζακόπουλος
Μαθητής β’ τάξης του 2ου Γ.Ε.Λ.

21 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα κατά των φυλετικών διακρίσεων
ΜΗ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ «ΞΕΝΟ»!


Επειδή άλλη μάνα με γέννησε
και σ’ άλλη γλώσσα άκουσες εσύ
τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια…
μη με φωνάζεις «ξένο»
το ψωμί σου δε διαφέρει απ’ το δικό μου
το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,
σαν τη φωτιά καίει
και η δική μου φωτιά.
Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;
Επειδή σ’ άλλους δρόμους βρέθηκα
και σ’ άλλο λαό γεννήθηκα
και άλλες θάλασσες γνώρισα
και απ’ αλλού σάλπαρα;
Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο
η ίδια εξάντληση
στην πλάτη μας βαραίνει,
αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό
μέσ’ απ’ του χρόνου τα σκοτάδια
από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί
κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει
όσοι διχάζουν
και σκοτώνουν το φτωχό,
αυτοί που κλέβουν
και μοιράζουν ψέμματα,
αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς
και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας
όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη
τη σκληρή: «ξένος».
λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη
που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.
Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός
σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»
αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,
πιο πέρα απ’ το μίσος
ας φθάσει η ματιά σου,
ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.
Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ
Όχι, δεν είμαι «ξένος»!
( Άγνωστος Μετανάστης)